Sura 37 As-Saffot, oyat 100 – 108

1. رَبِّ هَبْ لِي مِنَ الصَّالِحِينَ

   Роббим, менга солиҳлардан ато эт», деди.

   37:100

2. فَبَشَّرْنَاهُ بِغُلَامٍ حَلِيمٍ

   Бас, Биз унга бир ҳалим ўғилнинг хушхабарини бердик.

   37:101

3. فَلَمَّا بَلَغَ مَعَهُ السَّعْيَ قَالَ يَا بُنَيَّ إِنِّي أَرَىٰ فِي الْمَنَامِ أَنِّي أَذْبَحُكَ فَانْظُرْ مَاذَا تَرَىٰ ۚ قَالَ يَا أَبَتِ افْعَلْ مَا تُؤْمَرُ ۖ سَتَجِدُنِي إِنْ شَاءَ اللَّهُ مِنَ الصَّابِرِينَ

   Бас, қачонки (бола) унинг ўзи билан бирга юрадиган бўлганида: «Эй ўғилчам, мен тушимда сени сўяётганимни кўрмоқдаман, боқиб кўр, нима дейсан?» деди. У: «Эй отажон, сенга амр этилганни бажар, инша Аллоҳ, мени сабр қилгувчилардан топурсан», деди.

   37:102

4. فَلَمَّا أَسْلَمَا وَتَلَّهُ لِلْجَبِينِ

   Икковлари таслим бўлиб, уни пешонасича ётқизганида.

   37:103

5. وَنَادَيْنَاهُ أَنْ يَا إِبْرَاهِيمُ

   Биз унга нидо қилдик: «Эй Иброҳим!

   37:104

6. قَدْ صَدَّقْتَ الرُّؤْيَا ۚ إِنَّا كَذَٰلِكَ نَجْزِي الْمُحْسِنِينَ

   Батаҳқиқ, сен тушни тасдиқ қилдинг! Албатта, биз гўзал иш қилгувчиларни мана шундай мукофотлаймиз», деб.

   37:105

7. إِنَّ هَٰذَا لَهُوَ الْبَلَاءُ الْمُبِينُ

   Албатта, бу очиқ-ойдин синовнинг айни ўзидир.

   37:106

8. وَفَدَيْنَاهُ بِذِبْحٍ عَظِيمٍ

   Биз унинг ўрнига катта қурбонлик фидо қилдик. (Иброҳим қурбонлик учун боласини сўйишга тайёрлигини билдирди. Уни ётқизиб, бўйнига пичоқ тиради. Аммо Аллоҳнинг мақсади Исмоилнинг қонини оқизиш бўлмагани учун пичоқ ўтмади. Шунда Аллоҳ таоло Иброҳимга алайҳиссалом юқоридаги нидони қилди ва Исмоилнинг алайҳиссалом ўрнига сўйиш учун жаннатдан катта бир қўчқорни ато этди. Иброҳим алайҳиссалом ўша қўчқорни қурбонликка сўйди.)

   37:107

9. وَتَرَكْنَا عَلَيْهِ فِي الْآخِرِينَ

   Ва кейингилар ичида унинг учун (олқишлар) қолдирдик.

   37:108

Tarjima: Muhammad Sodik Muhammad Yusuf