Mushaf, sahifa 449

1. وَجَعَلْنَا ذُرِّيَّتَهُ هُمُ الْبَاقِينَ

   Ва унинг зурриётларини, ўзларини боқий қолгувчилар қилдик.

   37:77

2. وَتَرَكْنَا عَلَيْهِ فِي الْآخِرِينَ

   Ва кейингилар ичида унинг учун (олқишлар) қолдирдик.

   37:78

3. سَلَامٌ عَلَىٰ نُوحٍ فِي الْعَالَمِينَ

   Барча оламларда Нуҳга салом бўлсин!

   37:79

4. إِنَّا كَذَٰلِكَ نَجْزِي الْمُحْسِنِينَ

   Албатта, Биз гўзал амал қилгувчиларни мана шундай мукофотлармиз.

   37:80

5. إِنَّهُ مِنْ عِبَادِنَا الْمُؤْمِنِينَ

   Албатта, у мўмин бандаларимиздандир.

   37:81

6. ثُمَّ أَغْرَقْنَا الْآخَرِينَ

   Сўнгра қолганларни ғарқ қилдик.

   37:82

7. وَإِنَّ مِنْ شِيعَتِهِ لَإِبْرَاهِيمَ

   Албатта, Иброҳим ҳам унинг гуруҳидандир. (Нуҳдан кейин келган Иброҳим Пайғамбар, Аллоҳнинг йўлини тутишда у билан бир гуруҳдан эди.)

   37:83

8. إِذْ جَاءَ رَبَّهُ بِقَلْبٍ سَلِيمٍ

   Ўшанда у ўз Роббига соғлом қалб ила келмишди.

   37:84

9. إِذْ قَالَ لِأَبِيهِ وَقَوْمِهِ مَاذَا تَعْبُدُونَ

   Ўшанда отасига ва қавмига: «Нимага ибодат қилмоқдасиз?!

   37:85

10. أَئِفْكًا آلِهَةً دُونَ اللَّهِ تُرِيدُونَ

    Аллоҳдан ўзга уйдирма илоҳларни хоҳлайсизларми?!

    37:86

11. فَمَا ظَنُّكُمْ بِرَبِّ الْعَالَمِينَ

    Оламларнинг Робби ҳақида нима гумонингиз бор?!» демишди.

    37:87

12. فَنَظَرَ نَظْرَةً فِي النُّجُومِ

    У юлдузларга бир назар солди

    37:88

13. فَقَالَ إِنِّي سَقِيمٌ

    Ва: «Албатта, мен беморман» деди. (Иброҳим алайҳиссалом юраги сиқилавериб, ноқулай ҳолатга тушиб қолганини айтди. Қавмига куявериб, қалби дардга тўлганини билдирди. )

    37:89

14. فَتَوَلَّوْا عَنْهُ مُدْبِرِينَ

    Дарҳол, ундан юз ўгириб юриб кетдилар.

    37:90

15. فَرَاغَ إِلَىٰ آلِهَتِهِمْ فَقَالَ أَلَا تَأْكُلُونَ

    Бас, тезда уларнинг худоларига бурилди ва: «Қани, емайсизларми?!

    37:91

16. مَا لَكُمْ لَا تَنْطِقُونَ

    Сизга нима бўлди?! Гапирмайсизларми?!» деди.

    37:92

17. فَرَاغَ عَلَيْهِمْ ضَرْبًا بِالْيَمِينِ

    Сўнг уларга яқинлашиб, ўнг қўл билан ура бошлади.

    37:93

18. فَأَقْبَلُوا إِلَيْهِ يَزِفُّونَ

    Улар у томон шошиб, бир-бирларини туртиб кела бошлади. (Мушриклар Иброҳим алайҳиссалом томон шошиб-пишиб, тезроқ бориш учун бир-бирларини туртишиб-суришиб етиб келишди.)

    37:94

19. قَالَ أَتَعْبُدُونَ مَا تَنْحِتُونَ

    У: «Ўзингиз йўниб ясаган нарсага ибодат қиласизларми?!

    37:95

20. وَاللَّهُ خَلَقَكُمْ وَمَا تَعْمَلُونَ

    Ҳолбуки, сизни ҳам, қолган нарсаларингизни ҳам Аллоҳ яратган-ку?!» деди.

    37:96

21. قَالُوا ابْنُوا لَهُ بُنْيَانًا فَأَلْقُوهُ فِي الْجَحِيمِ

    Улар: «Унинг учун (ўчоқ) бино қилинглар, бас, уни гулханга отинглар!» дедилар.

    37:97

22. فَأَرَادُوا بِهِ كَيْدًا فَجَعَلْنَاهُمُ الْأَسْفَلِينَ

    Бас, улар унга макр-ҳийлани ирода қилишди. Биз уларни тубан қилдик.

    37:98

23. وَقَالَ إِنِّي ذَاهِبٌ إِلَىٰ رَبِّي سَيَهْدِينِ

    У: «Албатта, мен Роббимга боргувчиман. У мени ҳидоят қилур.

    37:99

24. رَبِّ هَبْ لِي مِنَ الصَّالِحِينَ

    Роббим, менга солиҳлардан ато эт», деди.

    37:100

25. فَبَشَّرْنَاهُ بِغُلَامٍ حَلِيمٍ

    Бас, Биз унга бир ҳалим ўғилнинг хушхабарини бердик.

    37:101

26. فَلَمَّا بَلَغَ مَعَهُ السَّعْيَ قَالَ يَا بُنَيَّ إِنِّي أَرَىٰ فِي الْمَنَامِ أَنِّي أَذْبَحُكَ فَانْظُرْ مَاذَا تَرَىٰ ۚ قَالَ يَا أَبَتِ افْعَلْ مَا تُؤْمَرُ ۖ سَتَجِدُنِي إِنْ شَاءَ اللَّهُ مِنَ الصَّابِرِينَ

    Бас, қачонки (бола) унинг ўзи билан бирга юрадиган бўлганида: «Эй ўғилчам, мен тушимда сени сўяётганимни кўрмоқдаман, боқиб кўр, нима дейсан?» деди. У: «Эй отажон, сенга амр этилганни бажар, инша Аллоҳ, мени сабр қилгувчилардан топурсан», деди.

    37:102

Tarjima: Muhammad Sodik Muhammad Yusuf