Sura 37 As-Saffot
-
إِنَّهُ مِنْ عِبَادِنَا الْمُؤْمِنِينَ
Албатта, у мўмин бандаларимиздандир.
37:81 -
ثُمَّ أَغْرَقْنَا الْآخَرِينَ
Сўнгра қолганларни ғарқ қилдик.
37:82 -
وَإِنَّ مِنْ شِيعَتِهِ لَإِبْرَاهِيمَ
Албатта, Иброҳим ҳам унинг гуруҳидандир. (Нуҳдан кейин келган Иброҳим Пайғамбар, Аллоҳнинг йўлини тутишда у билан бир гуруҳдан эди.)
37:83 -
إِذْ جَاءَ رَبَّهُ بِقَلْبٍ سَلِيمٍ
Ўшанда у ўз Роббига соғлом қалб ила келмишди.
37:84 -
إِذْ قَالَ لِأَبِيهِ وَقَوْمِهِ مَاذَا تَعْبُدُونَ
Ўшанда отасига ва қавмига: «Нимага ибодат қилмоқдасиз?!
37:85 -
أَئِفْكًا آلِهَةً دُونَ اللَّهِ تُرِيدُونَ
Аллоҳдан ўзга уйдирма илоҳларни хоҳлайсизларми?!
37:86 -
فَمَا ظَنُّكُمْ بِرَبِّ الْعَالَمِينَ
Оламларнинг Робби ҳақида нима гумонингиз бор?!» демишди.
37:87 -
فَنَظَرَ نَظْرَةً فِي النُّجُومِ
У юлдузларга бир назар солди
37:88 -
فَقَالَ إِنِّي سَقِيمٌ
Ва: «Албатта, мен беморман» деди. (Иброҳим алайҳиссалом юраги сиқилавериб, ноқулай ҳолатга тушиб қолганини айтди. Қавмига куявериб, қалби дардга тўлганини билдирди. )
37:89 -
فَتَوَلَّوْا عَنْهُ مُدْبِرِينَ
Дарҳол, ундан юз ўгириб юриб кетдилар.
37:90 -
فَرَاغَ إِلَىٰ آلِهَتِهِمْ فَقَالَ أَلَا تَأْكُلُونَ
Бас, тезда уларнинг худоларига бурилди ва: «Қани, емайсизларми?!
37:91 -
مَا لَكُمْ لَا تَنْطِقُونَ
Сизга нима бўлди?! Гапирмайсизларми?!» деди.
37:92 -
فَرَاغَ عَلَيْهِمْ ضَرْبًا بِالْيَمِينِ
Сўнг уларга яқинлашиб, ўнг қўл билан ура бошлади.
37:93 -
فَأَقْبَلُوا إِلَيْهِ يَزِفُّونَ
Улар у томон шошиб, бир-бирларини туртиб кела бошлади. (Мушриклар Иброҳим алайҳиссалом томон шошиб-пишиб, тезроқ бориш учун бир-бирларини туртишиб-суришиб етиб келишди.)
37:94 -
قَالَ أَتَعْبُدُونَ مَا تَنْحِتُونَ
У: «Ўзингиз йўниб ясаган нарсага ибодат қиласизларми?!
37:95 -
وَاللَّهُ خَلَقَكُمْ وَمَا تَعْمَلُونَ
Ҳолбуки, сизни ҳам, қолган нарсаларингизни ҳам Аллоҳ яратган-ку?!» деди.
37:96 -
قَالُوا ابْنُوا لَهُ بُنْيَانًا فَأَلْقُوهُ فِي الْجَحِيمِ
Улар: «Унинг учун (ўчоқ) бино қилинглар, бас, уни гулханга отинглар!» дедилар.
37:97 -
فَأَرَادُوا بِهِ كَيْدًا فَجَعَلْنَاهُمُ الْأَسْفَلِينَ
Бас, улар унга макр-ҳийлани ирода қилишди. Биз уларни тубан қилдик.
37:98 -
وَقَالَ إِنِّي ذَاهِبٌ إِلَىٰ رَبِّي سَيَهْدِينِ
У: «Албатта, мен Роббимга боргувчиман. У мени ҳидоят қилур.
37:99 -
رَبِّ هَبْ لِي مِنَ الصَّالِحِينَ
Роббим, менга солиҳлардан ато эт», деди.
37:100
Tarjima: Muhammad Sodik Muhammad Yusuf